Welke krant, glossy, maand- en/of weekblad en zelfs landelijke en provinciale tv-programmeringen hebben nog nooit een item over onze eigen Maastrichtenaar Frans Theunisz gepubliceerd of uitgezonden? Nou?

Moeilijke quizvraag? Absoluut niet. Want het antwoord is simpel: Frans Theunisz is met zijn gezicht en stem al overal te zien en horen geweest. En zo'n jongeman - het bouwjaar van Frans is 1946 - is gewoon lid van WSV Maasvogels. De club heeft dus een regelrechte coryfee in haar midden. Koesteren, zou ik zeggen.

Je zou als labiel mens gaan zweven. Je beide benen een centimeter of dertig boven de grond laten hangen. Niet Frans Theunisz. Dit goedaardige wezen is "nne vent oet ei stok met e hart wie e broed". Ook na zijn eclatante successen. Ik zal uitleggen waarom ik dat vind.

Als brancardier heb ik een keer of acht met Maria-oord Lourdes bezocht. Gesjouwd met zieken, bedevaartgangers rondgeleid en in een ijskoud bad ondergedompeld, hen naar de kerk gebracht, een wijntje met hen gedronken, naar hen geluisterd, enzovoorts. Tijdens een gesprek met Frans over mijn branieschoppers zie hij: "Dat zou ik ook graag willen doen. En dan 's avonds optreden voor de zieken. Ik hoef daar geen honorarium voor omdat ik dat gewoon graag zou willen." Frans Theunisz ten voeten uit. Niet alleen een rasartiest, maar ook nog een man met het hart op de goede plaats. Altijd paraat als er weer eens een stichting, club of vereniging aan de bel trekt om hem uit te nodigen voor een optreden. Vaak, heel vaak komt het voor dat hij aan het einde van het gesprek krijgt te horen dat er eigenlijk niet veel geld voorhanden is. "Nou, dan treed ik toch gratis op", klinkt het dan. Hoe vaak Frans deze zin al heeft uitgesproken? Ik heb geen idee. Vaak. Laten we het daar maar op houden.

Ik zei het al, Frans Theunisz is in 1946 geboren. Voetbalde in het tweede elftal van MVV en was drummer van de Engelstalige band Opus en later bij The Sharons. Met Harry Heltzel drumde en zong hij in De Straotzengers, samen met Raymonde Quaedvlieg en De Bananenboxer. Hij maakte met enkele vrienden het lied "Specie Trecie". Het B-kantnummer werd een regelrechte carnavalskraker omdat de goed gekozen worden "Sjoggel, Sjoggel" erin voorkwamen. Het groepje moest dag en nacht optreden en de naam "De Nachroave"was geboren. Zeker is dat Frans de Oostenrijkse Oberkrainermuziek in Nederland heeft geïntroduceerd.

Een van zijn grootste successen is "Sjeng Aon de Geng". Een kraker die in 1995 het levenslicht zag. Saillant detail : op de terugweg van Palma de Mallorca naar Maastricht - ik maakte als journalist deel uit van een uitbundig gezelschap pre-carnavalsvierders - heeft Frans in het vliegtuig op negen kilometer hoogte door de boordmicrofoon zijn wereldhit "Sjeng Aon de Geng" laten horen. Terwijl iedereen achtermerein door het toestel danste, moest de piloot hen tot rust manen. Het vliegtuig "sjoggelde" teveel ..... Kortom: Frans is een autoriteit. Niet alleen als artiest, maar zeer zeker ook voor wat betreft zijn uitstekende karakter. Een mooi, goed mens. En hij zal zorgen dat er op de eenendertigste juli weer de nodige topartiesten bij De Maasvogels aanwezig zijn. Hij zal hen aankondigen als ware het allemaal Michael Jacksons of Barbara Streisands.

Als ik Frans zou vertellen dat de opbrengst van dit jaarlijkse "mini-preuvenemint" ten goede zal komen aan de Maastrichtse Stichting Pimma (Particulier Initiatief Maastricht Midden-Amerika), zal hij opgetogen zijn en de andere optredende artiesten aansporen extra hun best te doen. Zo is Frans : e good joonk.

Jean Brandts.